You are currently browsing the monthly archive for ژوئیه 2015.

بعضی کلمه ها سهمگینند. مثل «دیگر». انگار به حرفمان یک دریافت یا شهودی اضافه می کند که به آن مفهوم تلخ، قطعیت می دهد. وقتی می گوییم نمی توانم یا دوستم ندارد، آن قدر سهمگین و واقعی نیست که بگوییم دیگر نمی توانم یا دیگر دوستم ندارد. یا وقتی می گوییم دیگر بس است باید برخیزم، حتما بارها قبلش گفته ایم بس است، بس است بلند شو، و وقتی می گوییم دیگر نمی دانم باید چه کنم، راه های زیادی رفته ایم و نرسیده ایم.
زندگی ام درگیر این دیگرهاست.

دارم در خودم تمام می شوم و هی ساعت را نگاه می کنم ببینم چقدرم باقیمانده و ذره ذره تصعید می شوم، از درون از بیرون. خالی می شوم و پوسته ام باقی می ماند و پوسته ام جمع می شود. هی ساعت را برای 5 دقیقه دیگر کوک می کنم که آن قدر در خیالم گم نشوم که دیر شود، و بعد باز 5 دقیقه دیگر و نمی فهمم این 5 دقیقه ها چطور می گذرد.

در بوته گرچه سخت مرا آزموده اند
و نیش مار مرا آزموده است
من هم به سهم خویش
بس آزموده ام
هیچ آزموده ریسمان سپید و سیاه را
هرگز به جای مار نخواهد گرفت

نوشته های تازه را از طریق ایمیل دریافت کنید.